Jurjen ten Brinke | Voorganger

05-12-2016
Foto: Dick Vos
Lang hebben we als christenen in het Westen gedacht dat wij wisten ‘hoe het zit’. We hebben immers decennia lang talloze zendelingen en werkers de wereld over gestuurd. Dat was goed en God heeft gewerkt! Maar het plaatje begint te kantelen; we gaan leren van anderen. Van Afrikanen, Zuid-Amerikanen, Aziaten en mensen uit het Midden-Oosten. Vooral van broeders en zusters die vervolgd worden; geen succesverhalen met een happy end, maar wel om stil van te worden. De hoop, de moed, de durf, het geloof, het vertrouwen en de toewijding die uit de verhalen in dit boek spreken, zijn bemoedigend én confronterend. Het laat me nadenken over mijn relatie met de hemelse Vader. Het doet een appel op m’n gebedsleven. En het doet me verlangen naar Jezus’ wederkomst.

Diverse verhalen zijn vergelijkbaar met wat gemeenteleden in de gemeente die ik mag dienen, meemaken. Het is ongelooflijk hoe zij en de mensen in dit boek stand houden, in Jezus’ Naam. Toen ik tiener was vroeg ik na het horen van een verhaal uit de lijdende kerk vertwijfeld aan mijn opa hoe ik ervoor kon zorgen dat ik in zo’n situatie het geloof zou kunnen volhouden. Zijn antwoord is één van de theologische waarheden die ik altijd bij me zal blijven dragen en die ik ook bedacht bij het lezen van dit boek: ‘Jongen, God stopt niet in je broekzak wat je volgende week nodig hebt. De kracht die je dan nodig hebt, geeft hij je volgende week.’
Terug naar overzicht